 |
| Eigen foto: Den Haan aan Zee |
Een oede moat
Ken een oede vrient gezien vandaage
En kmoetn zeggn tet me deugd gedoan
Kan er nooit nie bie stille gestoan
Dank er juust moestn hene goan
Jis nooit ni weg gewist
En kan em al zo lange gemist
Kstoen doa als ne dagjestoerist
En tweerzien èt mn hertje verfrist
Je zagt er nog altied hetzelfde uut
Em was nog nikse verandert
Enk ken der ne fotootje van gemoakt
voe in me gedagten mee te nemn
De zèè…
Woar dag ge eki diepe kunt oasmn
En wo dat de geure nieverst etzelfde is
Wo dag ge eyndeloos verre kunt zien
Gin uuzen, gin otto’s, olène zant en woater
De zèè…
Os ge van doa nie ziet, wit ge niet wat et is
Da geluut van de mèwtjes, èn de boaren,
Of de sgooneid van de zèè die in brande stoat
Tis mo ojje wegsiet dat ge wit wat ge achterloat
Men oede vrient zej tegen me
Jen hertje ligt ier woar dagook go goan
En kaan da nooit gepeist, en et geliek,
Da moestnk toegeevn mè ne lag en ne troan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten