Afscheid
Neerzijgend door de knieën
Biddend 'Laat dit alstublieft niet zijn'
De oneindigheid aanroepend
Maar de stilte omarmde
Verdriet en pijn doorkliefde
Grimmigheid sloeg toe
Vuisten hemelwaarts
Tegen het onvermijdbare
Tegen de striemende leegte
die krenkte, die mortificeert
Het hoge altijd aanbeden
Tot de grond verdween
Onverteerbaar
Vandaag en morgen
Moeizaam
Bitter en droefgeestig
Tot tijd opnieuw liet ademen
En al wat ooit was geweest
De liefdevolle herinnering gaf
Geen opmerkingen:
Een reactie posten