Het rezonnement van Eirent

Het rezonnement van Eirent

Geluidsarm knal gevend
Een hond angstig wegstevend
De klok die twaalf uur tekent
De ene die de ander zegent
Een goed voornemen dat ketent
Hoop dat op beter rekent
Een knuffel die veel betekent
Een facebookbericht dat op discussie afstevent
Een driekoning die de opbrengst berekent
Het beleidscijfer die de waarheid vertekent
Van oud op nieuw voorstevent
Op naar 2020 met...
Het rezonnement van Herent

Winter

Winter

Takjes, grashalmen en alles daar buiten

Leek zich eensgezind in elkaar te sluiten

Een witte overjas had zich alom meester gemaakt

Het werd zo knapperig dat het kraakt

Kleine gestalten huizen in dichte bomenkruinen

In bossen en stil verlaten wintertuinen

Lichtstraaltjes doorheen onbedekte ramen

Zij daarbinnen die zich in knusheid bekwamen

Het gezicht dat alleen was en niet samen

Sloeg de straat gade tot waterlanders kwamen

Kartonnen mantels in windarme hoeken

Zwervers die zich wat warmte zoeken

Uitstalramen met spijzen kwistig veel

Aan dit heeft de berooide geen deel

Klokken tikken verder, regelmatig en onverstoord

Niemand zag wie had, en wie was ontspoord

Niemand heeft gezien, niemand had ‘t gehoord

Enkel de winter vertelde het aan de lente voort