Eenzaamheid

Een minuut die vierentwintig uur duurt
Als klein kruipend gif dat in ‘t donker gluurt
De blauwe hemel ontwaren door het raam
De klokt tikt, maar ze tikt langzaam
Een postbode houdt halt aan je deur
Even breekt de dagelijkse sleur 
Hij vraagt hoe het met je gaat
Een beetje aandacht
Maar een druppel op een hete plaat
En toch kan je een bord wassen
Die er al van eergisteren staat
De kat kruipt vleiend tegen je aan
Alsof zeggend: ik kan jou verstaan
Lachende familie en vrienden op fotopapier
Eens per jaar komen ze naar hier
De overige driehonderdvierenzestig
Staat geven om, op een kier.