Stekelbeest

Foto: Annick Vanblaere

Stekelbeest

Kleingedaantig komt hij voorbijgesjeest

’t Nog winterwakkere stekelbeest

Dabberend op kortstappige pootjes

Tussen tal van andere terrasgenootjes

Soezen overdag, stekeltjes dicht gesjord
Opstaan als zijn maagje knort
Er ligt vast wel nog iets in ’t poezenbord
Een slakkehapje komt net voorbijgesnord
Hij drinkt, snuffelt en consumeert
Tot de morgen zijn schaduw boetseert
En hij zelfvoldaan nestwaarts keert

Ademen

Ademen

Zijn we geen slaven om onszelf

om de dingen die we toevoegen

aan een wereld van makelij

Waar is de grens, scheidt de lijn

Wanneer is het ooit genoeg

Er is kleur, er is schoonheid

in alles wat al steeds was

en er ook altijd zal zijn

In de achtergrond waarvan ik

op de voorgrond leef, natuur

Geen nonchalante vlugge blik

Tijd nemen en dichterbij kijken

Leer mij zien, leer mij voelen,

Vul de ledigheid van mijn menszijn

Laat mij voor het eerst...

ademen.

De laatste bloem

Foto: Annick Vanblaere

De laatste bloem

En zo besluit de herfst, als eindregisseur
De florale vertoning met veel grandeur
Ze ontneemt de zomer haar laatste roem
Creëert de slotscène van het groen
Maar ook van… de laatste bloem
Doch ondergronds verdoken
Is de aankondiging uitgesproken

Terwijl het oude wordt afgelegd en verdort

Wordt ‘t begin van ‘t nieuwe al gevormd
Licht zal ze van ‘t donker onttrekken
Ontslapen en tot leven wekken
Tot alle wilskracht wordt beloond
en met bloemen wordt bekroond