Ontwaken

Foto Pixabay

Ontwaken

Sluimerend met halfopen ogen

Verblind iets mijn zicht

Duizend muzikale flikkerdingen

Weerklinken in het felle licht,

Een lach tilt mij op in armen,

Alsof ik weeg een vedergewicht,

Ik ben hoger dan bergen en steden,

Zijn mond spreekt niet

Maar zijn ogen boekdelen,

Zijn warmte is meer dan wat ik nodig heb

De pijn is mijn ziel ontvlucht

Er zijn niet eens meer vragen

Het antwoord is alom

Van hier is er geen einde

Maar een eindeloos begin

Niet één behalve U

Foto Pixabay

Niet één kan die liefde geven

Dat voldoet aan ‘t gevoelensleven

Niet wie men liefheeft of bemint

Niet de moeder, de man of het kind

Want elk van ons, en dus ook ik

Maakt zich schuldig aan ontgoocheling

Die liefde doet vervagen

Als 'n onderhuidse omwenteling

Toch uit het grootste verlangen

Naar dat wat is verbannen

Omdat niemand zonder liefde kan

U die Heerschappij voert hierover

Ook al wou ik het niet geloven

Maar Jouw geduld is groter

Dan wat ik als mens aankan

Hoe mooi mens en wereld schijnbaar zijn

Wijn verandert uiteindelijk in zuur azijn

Wandelend door mijn woestijn

Kies ik Jouw Liefde in plaats van pijn

U bent met mij

Soms duw ik U af, kijk ik weg van U

Maar hoe groot is Uw aantrekkingskracht

Bij alles wat ik denk, in hoe ik handel,

U bent in mij, naast en met mij

Hoe meer ik denk hoe armer mijn geest

Hoe meer ik vecht hoe zwakker mijn verzet

Hoe complexer de wereld, hoe eenvoudiger mijn persoon

Ik vraag me af…. Is dit ongewoon?

Soms voel ik mij anders dan hetgeen rondom mij

Soms voel ik geen band met anderen

Bij alles wat ik schenk, de wegen die ik wandel,

U bent in mij, naast en met mij

Hoe meer ik zie hoe minder ik bekijk

Hoe kleiner de aanraking hoe groter de liefde

Hoe onaanvaardbaarder de mens, hoe groter mijn zorg

Ik vraag me af… Is dit de borg?

Maar zolang U in en naast en met mij bent

Is er geen groter liefde die meer verwend

Zolang ik met U slaap en opnieuw ontwaak

Behaal ik in de dood de eeuwige vrijspraak