Mijn Stenedorp

Mijn dorpje waar ik ben geboren

Zo petieterig en zo klein

Stallen en een boerderij

't Kerkje daar opzij

De boer was ook kruidenier

Zijn dochter mijn vriendin

Oude rommel daar en hier

Maar een paradijs niettemin

Elk huis heeft nu een voetenpad

Met straten uit één lijn

Tuinen en een grassen mat

Het mijne en het dijn

Zo hoekig en zo afgelijnd

Zo koel en zo kaal

Geen kind op straat
Geen burenpraatje
Werd gezelligheid fataal

Klein meisje op de fiets

't Kleine meisje op de fiets

Met de handjes voor de ogen

Heeft met roze altijd iets

Een beetje wit zou ook wel mogen

Moeder duwt haar in de richting

Die ze voor haar kleintje koos

Er is geen ruimte voor enige dwaling

Anders wordt mamsie boos

Heel verlegen als ze voorbijkomt

Gaan haar vensterhandjes open

Schijnt een lachje om haar mond

Wat meer is dat ik als vreemde eend

van haar ooit had kunnen hopen

Ijdeltuiterij

Rond waar ik één woord over zeggen kan

Bouw jij een heel gestructureerd plan

In overdreven superlatieve woordenschat

Waar ik 't mogelijk bestaan niet eens van vat

Al wat jou meezat in jouw leven

Wordt met kleurenverf uitgesmeerd

Het mindere wordt niet beschreven

Of in 't gesprek geëlimineerd

Wat is er mis met gewoon, gewoon

Dit toetje met iets te veel slagroom

Hou je jouw eigen opmars nog bij

In dit groeiende woorden-Spielerei?