De stilte

Iets wordt ingevuld

En daarna doorverteld

De waarheid bestolen

Weerklank ontnomen

Tot algemeen gedachtengoed

De woorden namen af

Tot niets meer werd gezegd

En in die stilte

Weerklonk de stem van de Heer

2008

Trouwe hond

Ik kan met jou niet spreken
Toch is ’t of we alles van elkaar weten

Je herkent me zonder naam

Kwispelt bij mijn geur, spontaan

Je voelt in alles met me mee

Treur ik, dan treuren we met twee

Zonder dat we het hadden afgesproken

Weet ik dat je over me waakt

Jouw liefde, zo oneindig,

is wat me zo diep raakt

Als mens kan ik er nooit in slagen

Wat jij ongeleerd en zonder vragen

Voor wat eten en wat dekengoed

Zo ongedwongen voor me doet